ขนมของ "คนรักกัน"

ไอ้ทิ หรือพ่อกะทิ
ชายหนุ่มโผงผางผู้กำพร้าพ่อแม่ อยู่ตัวคนเดียว พูดจริงทำจริง ขยันขันแข็งเอางานเอาการ เสร็จจากงานนาก็มารับจ้างขี่ควายส่งคนเข้าซอย ทุกคนในหมู่บ้านล้วนรักและเอ็นดูไอ้ทิ ยกเว้นผู้ใหญ่ปลั่ง เพราะผู้ใหญ่ปลั่งมีลูกสาวสวย ที่ดันมาหลงรักไอ้ทิด้วยเช่นกัน

แม่แป้ง
ลูกสาวคนเดียวของผู้ใหญ่ปลั่งสาวสวยประจำหมู่บ้าน นางเจอกับไอ้ทิในวันลอยกระทง ทั้งคู่ขี่ควายสัญญากันต่อหน้าพระจันทร์ ไม่ว่าข้างหน้าจะมีอุปสรรคขวางกั้นเพียงใด ทั้งคู่ก็จะขอเอาความรักแท้ที่จริงใจฝ่าฟันข้ามไป แล้วไอ้ทิก็รวบรวมเงินทองเท่าที่เก็บสะสมมาได้ ไปบ้านผู้ใหญ่ปลั่งเพื่อสู่ขอแม่แป้ง ซึ่งผู้ใหญ่ก็ต้อนรับมันอย่างดี ด้วยชายฉกรรจ์ 6 นาย พร้อมอาวุธครบมือ ไอ้ทิไม่ว่ากระไร ได้แต่พาร่างอันสะบักสะบอมกลับไปบ้านนอนหยอดน้ำข้าวต้มหลายวัน ด้วยใจยังตั้งมั่นว่า วันหน้าจะมาขอใหม่ ขอไปจนกว่าผู้ใหญ่จะใจอ่อน

ในที่สุดผู้ใหญ่ปลั่งก็ปิดหนทางความรักของไอ้ทิด้วยการคลุมถุงจัดงานแต่งงานให้ลูกสาว กับปลัดหนุ่มจากบางกอก

ไอ้ทิรู้ข่าวจึงรีบวิ่งทุรนทุรายหมายจะมาทำลายพิธี ซึ่งผู้ใหญ่ปลั่งก็รู้ดีว่าไอ้ทิต้องกระทำแบบนี้ จึงขุดหลุมพรางดักรอเอาไว้

แม่แป้งแอบได้ยินแผนร้าย ก็แอบหนีหมายจะมาห้ามคนรักไม่ให้หลงกล เหตุการณ์ต่อไปนี้ไม่มีบันทึกเป็นลายลักษณ์ ได้แต่ปะติดปะต่อมาจากคำบอกเล่าของชาวบ้านแบบปากต่อปากว่า

.. คืนนั้นเป็นคืนเดือนแรม แม่แป้งแอบวิ่งฝ่าความมืดออกมาดักหน้าไอ้ทิ ไอ้ทิเห็นแม่แป้งวิ่งมาก็ดีใจ รีบวิ่งไปหา แม่แป้งเห็นไอ้ทิรีบวิ่งมาก็รีบวิ่งเข้าไปหาให้เร็วยิ่งขึ้นไปอีก

ฉับพลัน...ร่างแม่แป้งก็ร่วงหล่นลงไปในหลุมพรางของผู้ใหญ่ปลั่งต่อหน้าต่อตาไอ้ทิทันที อารามตกใจ ไอ้ทิรีบกระโดดตามลงไปเพื่อช่วยเหลือ อารามดีใจ สมุนชายฉกรรจ์ 6 นายของผู้ใหญ่ปลั่งรีบเข้ามาโกยดินฝังกลบ เพราะคิดว่าก้นหลุมมีเพียงไอ้ทิผู้เดียวที่อยู่ในนั้น

รุ่งเช้า ผู้ใหญ่ปลั่งเดินยิ้มมาขุดหลุมเพื่อดูผล ภาพเบื้องล่างพบไอ้ทิตระกองกอดทับร่างแม่แป้งลูกสาวของตน นอนตายคู่กันอย่างมีความสุข เมื่อยิ้มถูกเปลี่ยนไปเป็นน้ำตา ผู้ใหญ่ปลั่งสั่งลูกสมุนสร้างเจดีย์คลุมครอบปิดหลุมนั้นไว้ เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจคนทั่วไปว่า อย่าคิดทำร้ายหรือทำลายความรักของใครอีกเลย สถานที่ตั้งเจดีย์นั้นไม่มีใครรู้แน่นอน จะมีก็แต่เพียงอนุสรณ์แห่งความรักที่กระทำสืบทอดกันมาจนเป็นประเพณี

ทุกแรมหกค่ำเดือนหก ชาวบ้านที่ศัรทธาในความรักของไอ้ทิกับแม่แป้งจะตื่นตั้งแต่มืด เข้าครัวเพื่อทำขนมที่หอมหวาน ปรุงจากแป้งและกะทิ บรรจงแคะจากพิมพ์ แล้วนำมาวางคว่ำหน้าซ้อนกัน เป็นสัญลักษณ์ว่า จะได้อยู่ร่วมกันตลอดไป

ขนมนี้เรียกขานกันในนาม ขนมแห่งความรัก (ขนมของ "คนรักกัน" ) หรือเรียกย่อๆ ว่า " ขนม ค.ร.ก. "

ฝากด้วยกับละครเวที

ห ลายปีมาแล้วที่ฉันคิดว่า หาหัวใจตัวเองเจอแต่ก็นั่นแหละ อีกไม่กี่ปีต่อมาก็รู้ว่าไม่ใช่ หลายคนก็บอกว่าฉันเป็นคนแปลกแยก ก็อาจ จะจริงอย่างที่ใครๆ ว่า และมีหลายครั้งที่ฉันเจอคนเข้ามาให้ค้นหาแต่มันก็ไม่ใช่ทั้งๆ ที่ไม่เคยตั้งความหวังอะไรเลิศหรู ฉันบอกกับตัวเอง ทุกครั้ง ฟังเสียงจากใจทุกทีสำหรับการค้นหาไม่ว่าครั้งไหนก็ตาม เพราะเป็นคนไม่ชอบทำร้ายและให้ความหวังกับคนดีๆ ที่ผ่านเข้า มาในชีวิต เพื่อนๆ บอกว่าฉันเห็นแก่ตัวทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเจอ ฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าคนนั้นเป็นคนที่ใช่หรือเปล่าหากยังไม่ได้ค้นหา แล้วคนที่ผ่านมาในชีวิตฉันละเขาค้นหามาตั้งหลายปีสุดท้ายฉันกับเป็นคนที่ไม่ใช่ ชีวิตก็อย่างนี้แหละบางอย่างหาคำตอบหาเหตุผลไม่ เจอ ทุกคนมีคำตอบต่างกัน บางคนไม่มีเลย ฉันคงจะเป็นอย่างประเภทหลังและไม่ชอบตอบคำถามที่ว่า ทำไม? มันเป็นคำถามที่ตอบยาก มากที่สุดในชีวิต คำตอบอาจจะถูกในความคิดของบางคนและอาจจะผิดสำหรับอีกคนก็ได้ ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่คนดีนัก มักมีคนบอกว่า ฉัน เป็นคนเข้าใจยากแต่จริงๆ แล้วไม่ใช่เลย หากว่าคนนั้นรู้จักตัวตนฉันจริง ๆ

ทุกคนมีวิธีค้นหาหัวใจตัวเองต่างกันไป สำหรับฉันแล้วหากเปิดใจก็จะเป็นการค้นหาและให้โอกาสทั้งสองฝ่าย ฉันมักจะบอกเสมอว่า ถ้าใครสักคน ไม่ได้เป็นคนที่เราค้นหา หรือครึ่งหนึ่งของชีวิตกันและกันก็ขอให้บอก เราอาจจะค้นหาใจกันนานแล้วสุดท้ายต่าง ก็บอก กับตัวเองว่าไม่ใช่ อาจจะมีบ้างที่เราต้องเสียใจทั้งคู่ แต่เชื่อเถอะว่าอย่างน้อยเราก็ได้ยิ้มให้กันได้อย่างสนิทใจ ให้ได้รู้ว่าเรามีคนที่ห่วง ใยเรา และเราก็ห่วงใย เขาอย่างจริงใจ เราควรจะรักคนที่เราเลือกอย่างที่เขาเป็น คนเราไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนอะไรเพื่อใคร อาจจะมี บ้าง แต่ไม่ใช่ทั้งหมด ของ ชีวิตเพราะนั่นหมายความว่า เรารักคนอื่น ที่ไม่ใช่ตัวเขาแล้ว อาจจะเป็นใครที่เราไม่รู้จักก็ได้

เคยคิดว่าเป็นการยากเหลือเกินที่จะเป็นคนพูดว่า เขาไม่ใช่คนที่เรารอคอย แต่การเป็นคนรับฟังยากยิ่งกว่ามาก จึงเข้าใจความรู้สึกว่าเมื่อ ได้ยินแล้วเขาจะเป็นอย่างไร เพราะเราก็เคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้มาก่อน ซึ่งเรายังอยู่มาได้ คิดว่าเขาก็คงอยู่ได้เหมือนกัน มันอาจดูใจร้าย สำหรับฉันคิดว่าดีกว่าการหลอกหัวใจตัวเองและเขาคนนั้นต่อไป ถึงวันนี้เราก็ยังมีความห่วงใยให้กันเสมอ เพราะการจากกัน ทุกครั้ง เป็นการจากกันด้วยความเข้าใจและปราถนาดีต่อกัน ไม่ใช่การจากกันที่ใครมีอีกคนเข้ามาแทนที่กันและกัน ถ้าเป็นแบบนั้นฉันอาจ จะมีมุม มองในการค้นหาหัวใจของตัวเองใหม่ซึ่งอาจจะต่างไปจากนี้ก็ได้

"แล้วเมื่อไหร่จะหาเจอเสียทีนะ"

เคยรู้สึกว่าเราอยู่ได้ด้วยดี
ไม่จำเป็นต้องมีคนดูแล-ใส่ใจ
แต่พอมีเหตุการณ์แย่ๆ เข้ามา
ทำให้รู้จริงๆ ว่าเราไม่ได้เข้มแข็งเลย...